Na een halve eeuw tegen onrecht te hebben gestreden, is de Argentijnse Taty Almeida afgelopen weekend op 95-jarige leeftijd overleden. Als ‘dwaze moeder’ gaf zij de zoektocht naar haar zoon nooit op.Taty Almeida in 2025Bron Foto AFPDit artikel is geschreven doorPieternel GruppenGepubliceerd op 15 juni 2026, 19:08Leestijd 3 minTegen wil en dank werd de Argentijnse Taty Almeida activiste toen haar zoon Alejandro in 1975 ‘verdween’.

Hij was destijds twintig jaar, studeerde geneeskunde, en was een linkse activist. Almeida, onderwijzeres en moeder van drie kinderen, klopte tijdens de zoektocht naar haar zoon vergeefs bij alle mogelijke autoriteiten aan.Ze sloot zich aan bij een groep moeders die zich in een vergelijkbare situatie bevonden.

Hun kinderen waren slachtoffer geworden van het bewind onder Jorge Videla, dat halverwege de jaren zeventig met geweld de regering van Isabel Perón aan de kant schoof. De militaire junta zou Argentinië tot 1983 met harde hand besturen. In die periode verdwenen 30.000 tegenstanders en keerden nooit meer terug.Op het Plaza de Mayo in het centrum van hoofdstad Buenos Aires liepen de moeders vanaf eind jaren zeventig rondjes tegenover het presidentieel paleis en eisten de waarheid over het lot van hun kinderen.

Aanvankelijk had Almeida getwijfeld of ze zich met haar achtergrond wel bij hen kon voegen, vertelde ze in 2017 tegen persbureau AFP. Omdat ze de dochter en zus van militairen was, was ze bang om als spion te worden gezien.Maar eenmaal aangesloten bij de dwaze moeders – een geuzennaam die de groep aannam nadat een hoge functionaris hen zo laatdunkend had genoemd – groeide Almeida al snel uit tot een van de boegbeelden van de organisatie.

Met haar witte hoofddoek en een foto van haar zoon begaf ze zich decennialang iedere donderdag met de andere moeders naar het centrale plein in de hoofdstad voor een stil protest.Verdwenen moedersZonder gevaar waren die bijeenkomsten niet. In 1977 verdwenen twaalf moeders nadat ze waren opgewacht door een groep bewapende mannen bij het verlaten van een kerk.

Van hen werd nooit meer iets vernomen. Toch liet de groep zich niet tegenhouden.Wat begon als een klein groepje bezorgde moeders groeide binnen korte tijd uit tot een grote beweging en een symbool van verzet. Daarbij zorgde de internationale belangstelling voor de moeders van de Plaza de Mayo, zoals de groep officieel heet, voor een zekere bescherming.

Zo zochten ze in 1978 de internationale schijnwerpers op toen het WK voetbal in Argentinië werd georganiseerd. En wisten ze wereldwijd andere mensenrechtenbewegingen te inspireren.Ook na de val van de junta bleven de moeders onverstoorbaar hun rondjes op het plein maken om de herinnering aan de misdaden uit het verleden levend te houden.Tegen MileiOok Almeida bleef zich uitspreken.

Onvermoeibaar reisde ze rond om haar ervaringen te delen en te pleiten voor gerechtigheid en het naar boven halen van de waarheid. ‘Een volk dat zijn herinnering verliest, loopt het gevaar zijn geschiedenis te herhalen’, zei ze hierover in 2023 in een interview met Trouw.

In datzelfde interview waarschuwde ze dat ‘conservatief-rechtse krachten de herinnering aan deze tijd proberen te vertroebelen’. Almeida deinsde er ook op hoge leeftijd niet voor terug om zich uit te spreken tegen de Argentijnse president Javier Milei, die de misdaden gepleegd tijdens de militaire dictatuur tijdens zijn verkiezingscampagne afdeed als ‘excessen’ te midden van een oorlog.Dus ging ze afgelopen maart opnieuw de straat op om haar stem te laten horen tijdens de vijftigjarige herdenking van de militaire coup.

Een maand later ontving ze voor al haar inspanningen van de afgelopen eeuw nog een eredoctoraat van de universiteit van Buenos Aires.Almeida had gehoopt dat het lichaam van haar zoon nog tijdens haar leven gevonden zou worden. “Ik wil niet heengaan voordat ik hem heb kunnen aanraken”, zei ze drie jaar geleden nog tegen Trouw.

Maar nog altijd is onduidelijk wat er met Alejandro is gebeurd.Haar dochter Fabiana en zoon Jorge vertelden aan journalisten dat ze na een ziekbed van een paar weken snel achteruitging. “We hebben tegen haar gezegd: ‘Laat maar los, Alejandro wacht boven op je’.”Lees ookGeselecteerd door de redactie