Dit artikel is geschreven doorMischa DaanenGepubliceerd op 14 juni 2026Leestijd 3 minBij mij om de hoek zit sinds kort een matchabar (of -café? -schenkerij? -tent? Hoe noem je zoiets?). Vaak gaat de naam gepaard met iets als ‘Club’, ‘Hub’ of ‘Society’ – iets dat in elk geval gelijkgestemdheid, een community, insinueert.Nu schieten dergelijke ‘tenten’ tegenwoordig als paddenstoelen uit de grond, al helemaal in de veryupte wijk waar ik woon; het epicentrum van single-item-nicheproductwinkeltjes: matcha, bubbletea, Korean skincare, Dubai chocolate – al is dat laatste geloof ik alweer uit.Ik moet bekennen dat de smaak van matcha, die wat wegheeft van versgemaaid gras (vermoed ik), mij helemaal niet slecht bevalt.
Sterker nog, ik vind het groene spul best te pruimen. Drinken doe ik het zelden, daar ik mij er toch net te goed (lees: niet hip genoeg) voor voel om een eraan toegewijde zaak binnen te stappen en onironisch een matcha iced latte te bestellen. Daarvoor ben ik te zuinig op het laatste beetje testosteron dat nog door mijn 32-jarige lichaam giert, en op mijn portemonnee.Afijn.
Hoewel de smaak mij niet tegenvalt, doen de etablissementen die het geïmporteerde Japanse, vermalen jonge groene theeproduct verkopen en voor je bereiden dat doorgaans wel. Dit zaakje, LERA genaamd, spant echter de kroon. Het volledige interieur lijkt opgetrokken uit gewapend beton en roestvrijstaal.
Wat er voorheen zat, weet ik niet meer. Toen het pand voor verbouwing in de steigers stond, leek het alsof er een apotheek zou komen, of een tandarts, een botoxkliniek, of een schoonheidssalon misschien. Iets klinisch, iets medisch, iets steriels. Misschien dat matcha beter gedijt in een steriele omgeving?
De klandizie lijkt dat in ieder geval wel te doen.Telkens als ik er langsloop, spiek ik er eventjes naar binnen. Dat gaat gemakkelijk door de grote perfect gelapte ramen die over de gehele lengte van de pui reiken. Het zit er altijd stampvol, voornamelijk met uitgedoste meiden, riekend naar Chanel N°5 – of een goedkoop aftreksel daarvan – met designerhandtassen (idem) op een vrije stoel naast zich, lurkend aan het groene sapje, naarstig met hun gelnagels tikkend op Plus-model iPhones (nooit Samsung) die vrijwel altijd zijn voorzien van kleurrijke crossbody cords, rustend op de schoudervulling van hun Zara-colbertje.Ik stap er binnen, bestel een regular size matcha met kokos en reken af.
Kosten: 6,50 euro. Dat valt me alleszins mee. De medewerkster verdwijnt achter de uit gegalvaniseerd titanium vervaardigde stellingen met daarin consciëntieus opgestelde matcha-parafernalia, uitgelicht in felle LED-spots: keramische mokken (designed for looking good on your counter), een matcha-zeef (no clumps allowed!), bamboegardes, en een maatlepel (one scoop = no drama) om het kostbare poeder zorgvuldig mee te doseren.
Voor de prijs ervan mis-doseer ik liever.Tot slot nog een houder om vervolgens die garde, zeef en lepel in te displayen. De hele set tezamen (matcha niet inbegrepen) voor de zachte prijs van een klein dozijn van die drankjes. Of voor de weekboodschappen voor het hele gezin.Volgens Google-recensenten is de aankleding ‘aesthetically pleasing’, ‘ingetogen’, ‘convenient’ en ‘quiet’.
Over dat eerste heb ik zo mijn bedenkingen. Dat laatste kan ik beamen. Het is er doodstil. Doods stil. De ruimte is gevuld met de oorverdovende stilte van niemand die met elkaar praat en droeve serieuze vertrokken gezichten die elkaars blikken ontwijken en voorovergebogen op hun telefoons zitten te scrollen.
Er binnenstappen voelt alsof je als laatste bent gearriveerd bij het uitvaartcentrum voor de begrafenis van die ene kille tante die niemand écht mocht. So much for a community.De medewerkster verschijnt weer ten tonele, zichtbaar geagiteerd. De gevriesdroogde kokos moest vast nog achter uit de koeling worden gehaald.Zou dat tussen de levenloze lichamen van overleden personeel worden bewaard?
Of van klanten?Nee, die zitten hier voor het raam aan tafel. Als etalagepoppen uitgestald.Met de bamboehouten garde vermengt ze vluchtig de kokossnippers met de matcha in een glazen kom. De boel wordt stevig opgeklopt. Wanneer ze aanstalten maakt om het goedje over te gieten in een mintgroene stenen beker uitgestald op een smetteloos metalen laboratoriumdienblad met groen servet, wenk ik haar: ‘For take-away please’.In tegenstelling tot een mortuarium zou ik er niet dood gevonden willen worden, zo’n matchaschenkerij.Lees ookGeselecteerd door de redactie
