is voetbalverslaggever van de Volkskrant. Gepubliceerd op 14 juni 2026Leestijd 2 minEerst het zoet, of eerst het zuur? Goed, het zuur, dan hebben we dat maar gehad. Het leeft niet, hoor je over het WK voetbal, geluiden die overwaaien uit Nederland. Dat komt door Trump, de matige nationale ploeg, megalomaan gedoe, wedstrijden ’s nachts, drinkpauzes, commercie.

Driewerf bah. En nergens oranje op straat. Zo gaat dat in Nederland. Als er nergens oranje is, leeft het niet. Als er overal oranje is, zijn we een aanstellerig volk.Stel: op dit moment was het WK papieren vliegtuigjes vouwen in Canada, Mexico en de Verenigde Staten.

U zou er niets over lezen, het zou nooit een vlucht nemen. Omdat zoiets niet leeft.Maar dan voetbal. Naar Canada - Bosnië en Herzegovina, twee landen waarvan de meesten geen twee spelers kunnen opnoemen, keken in Nederland meer mensen dan naar alle andere programma’s op die dag, meer dus dan naar alle programma’s waarin ze mensen aan tafel laten zeggen dat het ‘niet leeft’.

Hoe lullig moet dat zijn voor zulke programma’s, om minder te zijn dan iets dat totaal niet leeft.En bij ons dan, bij de krant. Nou ja, ik ben de tel kwijt. Het ging over alles. Niet alleen de verslaggevers over voetbal gingen los, maar iedereen: columnisten, analisten, verslaggevers, commentatoren.

Over Trump, over Infantino, over de hitte, over commercie, over beleid aan de grens, over een drinkpauze, over te veel wedstrijden. Over Trump, over Infantino – of had ik die al genoemd? Het WK leeft juist te veel. Voetbal is te groot.Neem aan dat het hier leeft, hier ter plekke in de VS: de stadions zitten bijna allemaal bomvol.

Ja, soms gaan een paar mensen drinken halen (het is heet, weet u nog?) en dan zijn hun plekken even verlaten.Natuurlijk leeft het toernooi in Nederland minder dan wanneer het in Duitsland is, want hoeveel iets ook leeft, niemand blijft de hele nacht op om voetbal te kijken.

Maar kijk eens hoe het er op de tribunes uitziet, met al die gekleurde shirts door elkaar, in plaats van hele vakken in zwarte jassen in de eredivisie.Is het een verrassing, die opkomst van het volk, ondanks de te dure kaarten? Nee, want in 1994 was het precies hetzelfde bij het WK, dat destijds alleen in de Verenigde Staten plaatsvond.

Zo zijn Amerikanen nu eenmaal. Het WK voetbal, dat lijkt ze een groot evenement en Amerikanen zijn dol op grote evenementen. Terwijl er nog steeds Amerikanen zijn die in het café vragen waarom een doelpunt is afgekeurd. (Het was buitenspel, meneer/mevrouw.)Goed, dan over naar het zoet.

Er zat een man bij de training van Oranje, Alan Monzalvo. De Mexicaan zag in 2003 een weergaloos doelpunt van Ruud van Nistelrooij op tv, raakte verliefd op het spel, kocht een jaar later een oranje shirt met naam en rugnummer van de spits en verhuisde naar Kansas City.

Hij verlangde naar een handtekening. Dat zou hij na trouwen, de geboorte van zijn kinderen en nog een paar zaken ongeveer het mooiste vinden dat hem kon overkomen.Goed, vooruit, we zijn de beroerdste niet: het shirt meegenomen en aan een KNVB-medewerker meegegeven.

Assistent-bondscoach Van Nistelrooij tekende in het hotel, en via de verslaggever kwam het shirt weer bij de man. Simpel. Man bijna in tranen.Van Nistelrooij had er zelfs nog iets extra opgeschreven. Con cariño, met liefde. Nou, als dat geen zoet einde is.Lees ookGeselecteerd door de redactie