© Joost HovingcolumnSjoerd Mossou schrijft voorlopig voor het laatst een WK-column vanuit de Verenigde Staten. „De weinige tijd die we samen nog hebben, is oneindig veel meer waard dan dit godvergeten WK.’’Sjoerd Mossou14 juni 2026, 11:30Laatste update: 13:04Mijn vader heeft niet lang meer te leven.

Vorige week had hij me nog op het hart gedrukt dat ik gewoon naar het WK moest gaan, dat hij op me zou wachten, dat we straks na de zomer nog een keer lekker samen naar NAC konden.Maar de tumor in zijn hoofd denkt daar anders over.De laatste dagen ging hij zo snel achteruit, dat er geen keuze meer was: over een paar uur vertrekt mijn vliegtuig naar huis, dit stukje tik ik met uitzicht op twee ingepakte koffers in Kansas City.

De weinige tijd die we samen nog hebben, is oneindig veel meer waard dan dit godvergeten WK.(Wellicht schrijf ik mijn WK-stukjes straks vanuit Nederland, maar dat zien we later wel weer.)BeatrixstraatMijn vader is een ongelooflijk lieve man. De eerste, zeldzame keer dat ik hem ooit boos zag, was toevallig in een voetbalstadion.

We liepen samen naar buiten over het oude NAC-terrein aan de Beatrixstraat, toen een politieman te paard opeens wild door de menigte heen stormde.Ik was elf en greep mijn vaders hand vast om niet op de grond te vallen.„Hé! Vuile hufter! Doe normaal! Er lopen hier kinderen!’’, riep pa, normaal de rust zelve, en gromde daarna nog iets onverstaanbaars.Niet veel later liepen we samen zwijgend de poort uit: eerst rechtsaf, daarna links, dwars door de wijk Boeimeer en daar het bruggetje over.

Toen we al bijna thuis waren, zat zijn hand nog steeds stevig om mijn schouder geklemd.Mijn vader is ongelooflijk zorgzaam. Zijn grote handen krulden jaren later nog talloze keren om de mini-schouders van mijn kinderen, iedere keer als ze het waagden om iets te dicht bij de stoeprand te lopen.(Pa beschermde ze het liefst ruim van tevoren al, ook wanneer er in de verste verte nog geen gevaar dreigde.)Nu is het onze beurt om zijn schouder vast te houden.

Ik kan niet wachten om straks samen te praten, samen te zwijgen, samen voetbal te kijken, nog eventjes samen te zijn.De wereld draait door en dat is prima. Geniet de komende weken van deze vloedgolf aan voetbal, schreeuw Oranje naar voren, verlies uzelf in deze megalomane viering van de bijzaak.Zelf ga ik nu eerst naar pa, de grote vriendelijke reus, de man die me leerde hoeveel liefde waard is.‌‌Lees meer