Iedereen heeft weleens een geheim, een leugentje om bestwil, iets wat we liever niet hardop zeggen. In Metro ’s rubriek Opgebiecht durft een Metro -lezer dat toch te doen . Deze week: Amy (35) was eerst verdrietig toen een goede vriendin hun vriendschap beëindigde, nu is ze vooral opgelucht.
Amy: „Laatst kwam ik onverwacht een vriendin tegen in de stad. Voorheen zagen we elkaar altijd wekelijks, tegenwoordig nog maar een paar keer per jaar – gevalletje life happens while you’re busy making plans . Het was wél meteen gezellig. We kletsten kort even bij en na afloop schoot het me ineens te binnen: ik had nooit meer gereageerd op haar laatste appje om af te spreken, een paar maanden geleden.
Niet heel netjes, dat weet ik ook wel, maar ik was gewoon mégadruk geweest en het compleet vergeten. Eenmaal thuis appte ik haar meteen: ‘Sorry, vergeten te reageren. Zullen we volgende week afspreken?’ Ik verwachtte dat ze meteen zou reageren met een ja of nee, of dat we in elk geval tot een datum zouden komen.
In plaats daarvan stuurde ze de volgende dag een berichtje waarin ze zei dat ze daar geen behoefte meer aan had. Niet omdat ze boos was, schreef ze erbij, maar omdat ze niets kon met een vriendschap waarin we elkaar zo weinig zagen. Ze zocht meer diepgang, meer betrokkenheid en vaker contact.
Uit elkaar gegroeid Ergens snapte ik het. We zijn de afgelopen jaren behoorlijk uit elkaar gegroeid. Zij kreeg kinderen, ging een paar jaar later scheiden en begon aan een heel nieuw hoofdstuk. Veel feestjes, spontane plannen, vakanties. Hartstikke leuk voor haar, maar niet echt meer mijn wereld.
Ik zat juist midden in de fase van kleine kinderen, werk, relatie, een huishouden draaiende houden en proberen af en toe nog iets van een sociaal leven over te houden. Maar toch: al die drukte betekende niet dat ik haar niet belangrijk vond, alleen dat ik niet altijd tijd en ruimte had om af te spreken.
En wat me vooral dwarszat, was dat het in haar verhaal leek alsof dat volledig aan mij lag. Alsof ik degene was die de vriendschap had laten doodbloeden. Terwijl zij ook niet bepaald degene was die regelmatig vroeg hoe het met me ging. Of nog eens appte als ik niet reageerde op een voorstel.
Goede intenties Toch bleef het nog dagen in mijn hoofd rondzingen en merkte ik dat haar bericht harder aankwam dan ik had gedacht. Misschien was het ook een egodingetje hoor, ik ben namelijk nog nooit eerder door een vriendin ‘gedumpt’ en vond mezelf daar ook niet het type voor, al klinkt dat arroganter dan ik bedoel.
Mijn intenties zijn altijd goed, dat is wat ik probeer te zeggen. Wat ik echter óók merkte: na die eerste teleurstelling sloeg mijn gevoel langzaam om. Hoe langer ik er namelijk over nadacht, hoe meer ik besefte dat wij gewoon anders naar vriendschappen kijken.
Voor mij draait een goede vriendschap niet om hoe vaak je elkaar ziet. Ik heb vriendinnen die ik misschien twee keer per jaar spreek. Als we elkaar vervolgens zien, is het meteen goed. Niemand houdt een score bij en
